“Dansen, dansen, dansen… op een vulkááááán!!” zingt De Dijk. Dat hebben we wel een paar keer gedaan – de video wordt misschien nog wel eens voor beperkt publiek beschikbaar…!
De wereldbol was mee op de Tongariro Crossing, en vlak onder Mt Ngauruhoe heb ik ‘m opgeblazen. Best indrukwekkend om onder een actieve vulkaan door te lopen. De top van de Ngauruhoe is nog zo’n 1000 meter hoger (wij zaten ook op ongeveer 1000 meter), maar het lijkt wel dichtbij. En er kwam een rookpluimpje uit – hij is echt actief!

Dit was waarschijnlijk de laatste vulkaan voor de wereldbol. En gelukkig had ik nu wel puf om hem op te blazen! Dat is wel eens anders geweest…

Na een dagje wandelen in Picton was het tijd om het Zuidereiland te verlaten. Met de boot van 8:00 ’s morgens zijn we de Marlborough Sounds doorgevaren. De zon piepte af en toe tussen de wolken door, en de Cook Strait was lekker kalm. Een prima overtocht, die eindigde in een zonovergoten Wellington.
Vanuit Wellington hebben we kilometers gemaakt (wel jammer dat we Martijn nu niet meer ontmoeten hier!) en we zijn in een middag naar National Park Tongariro gereden. Nog wel even gestopt bij de Nederlandse molen in Foxton (kruidnootjes en toch nog maar een pakje hagelslag…!). In National Park (zo heet het ‘dorp’ bij het Tongariro NP) was het bewolkt, maar het beloofde de volgende dag een mooie dag te worden.

En dat was het! Schitterende blauwe luchten en hoge bergen met witte sneeuwtoppen! Lees snel verder voor onze bergwandeling:

Read the rest of this entry »

Nieuw Zeeland staat bekend om de mooie natuur en de Nationale Parken, maar zeker ook om de ‘extreme sporten’ die je hier kunt doen. En dan heb je jetboaten, raften, sleeën op rivieren, parachutespringen (skydiving), en uiteraard de Nieuwzeelandse uitvinding van het bungyjumpen. Maar dat zagen wij allemaal niet zo zitten. Echter, na de helicoptervlucht van vorige week was ik wel van plan om een keer te gaan hanggliden (vliegen op de wind, hangend onder een vleugel – zonder motor). En dat kon in Matueka, vlakbij Nelson.

In Matueka spring je niet van een klif af, maar je wordt omhoog getrokken door een ultralight (vleugel met motortje). Ik werd eerst in een soort enkellange, strakke jas gehesen, en opgehangen aan de vleugel. Trevor (mijn kundige vlieger) hing onder mij, en ik kon me aan een hengsel op zijn schouders vasthouden. Toen we daar zo met onze neuzen in het gras onder de vleugel hingen, was het even wachten op een nieuwe radio, en toen op de kleine vliegtuigjes en helicopters op het vliegveld. Daarna trok de ultralight ons binnen 30 meter van de grond: gaaf zeg! Het uitzicht is optimaal, omdat je geen machine om je heen hebt! Het duurde wel even voor we, vliegend in grote cirkels, op 3000 voet zaten (ong. 1000 meter). Toen maakte Trevor het touwtje los en hingen we ineens ’stil’ in de lucht. En het geluid van het motortje verdween, en toen was er alleen nog de wind. Zo mooi! Trevor liet er geen gras over groeien en we begonnen meteen aan een serie ’swoops’: bochten zoals een roofvogel of meeuw maakt als ze op de wind zweven. Van links naar rechts en terug, en dan naar boven en steil naar beneden. Whoeps, dat voel je wel tot in je kleine teen! Adrenaline, denk ik…! Het was eng, maar wel leuk eng!
Trevor legde uit hoe ik de hangglider kon sturen: gewoon naar links of rechts hangen: de gewichtsverplaatsing stuurt de hangglider. Maar ik liet het toch liever aan hem over. We deden nog een serie swoops en toen waren we al redelijk laag. Met een serie steile stijg-en-daal-acties kwamen we voor de landingsbaan terecht, en de landing was erg soepel, en toen was het afgelopen.

Ik vond het erg gaaf en zeker voor herhaling vatbaar – misschien dan wel van een klif of berg af, want dan hang je meteen hoog in de lucht. Joost, veilig op de grond, heeft een gedeelte van de vlucht op video vastgelegd (geen foto’s). Hij vond deze sport te ‘extreem’…

Een andere sport die ook wel eens extreem genoemd wordt (met name door reisverzekeraars) is duiken. Dat zouden we gaan doen in Picton, maar dat gaat helaas niet door. Joost is eergisteren flink verkouden geworden – en dan kom je echt niet onder. Dus verder dan een reddingsboot van de Lermontov komen we helaas niet… Morgen een extra dagje in Picton; de boot voor vrijdag was al geboekt.

Na een dag heftige regen met waarschuwingen en overstroming in de regio Nelson, waar wij zitten, was het vandaag droog. En het werd zelfs zonnig, met hier en daar een mooie stapelwolk. Een goede dag dus om er weer op uit te trekken. We zijn richting het Abel Tasmanpark gereden, tot aan de Takaka Hill. Daar zijn we een zijweg ingeslagen en kwamen we na 8 kilometer rijden tussen marmerstenen uit bij een weiland dat ooit als filmlocatie dienst deed. Niet dat er echt wat aan te zien was, maar we waren weer op een bijzonder mooie plek. En onderweg nog een mooi uitzicht ook – op Nelson en de Tasman Bay.

We hebben geprobeerd om bij schaapjes in de buurt te komen, maar dat lukte niet – ze rennen allemaal hard blatend weg. In het bos naast het weiland werd hard gefloten: zoveel vogeltjes zaten er, en het echode erg mooi.

Op de terugweg zijn we nog even op het gouden strand van Kaiteriteri geweest: met schelpjes gespeeld…

Tot slot: een blik geworpen in de etalage van ‘de’ juwelier, die ‘de ring’ gemaakt heeft (ofwel, een stuk of 40) voor de film van de Lord of the Rings. Mooi ringen hoor! En in Nelson heb je nog een winkeltje met Nederlandse producten ook. Kruidnootjes!! Hoera!! En pinda-satesaus met kroepoek!! Blij!!

We ontvingen vandaag een paar mooie winterse sneeuwfoto’s uit Nederland. Sneeuw half november is al een tijd geleden volgens mij. Ik kan me nog wel herinneren dat het een paar jaar geleden zo ontzetten gesneeuwd heeft vlak voor oudjaarsdag. We twijfelden toen we of wel naar Groningen konden gaan om daar nieuwjaar te vieren. Florence en Sander zullen zich dat ontgetwijfeld ook nog herinneren, want Floor was toen met de trein gestrand in Zwolle en Sander is d’r ‘even’ wezen halen.

In Nieuw Zeeland zagen wij op het nieuws dat er voor vandaag voor het noorden van het zuider eiland, precies waar wij nu zitten, een weerwaarschuwing  is uitgegeven. En het lijkt te kloppen, het regent flink vandaag.
Toen we vanmorgen uit Murchinson vertrokken, waar we een nacht in een mooi oud huisje op een melkveehouderij hebben verbleven, was het nog droog. Maar onderweg werd het gaandeweg steeds slechter dus hebben we besloten om maar direct naar Nelson te gaan en niet onderweg te stoppen om te wandelen of uitzichten te bekijken. We hebben zowaar een planning voor de komende dagen. Op donderdag gaan we vanuit Marlborough duiken naar het wrak van de Lermontov. Vrijdagochtend vroeg steken we over naar Wellington en proberen we om naar Ruapehu te rijden. Dus dan hebben we alleen nog morgen en overmorgen om wat te doen. Mischien dat we morgen nog naar het Abel Tasman nationaal park gaan of anders gaan we de ringmaker van Lord of the Rings bezoeken en Hobbit-bier drinken bij de brouwerij die het heeft gemaakt. Overmorgen moet we iig nog 150km rijden naar Picton. Hopelijk wordt het weer beter, maar het lijkt erop dat het de komende 2 dagen nog blijft regenen. Zie ook dit nieuwsbericht over Takaka (ten noorden van Nelson). De weg die we vanmorgen hebben gereden is vanmiddag gedeeltelijk overstroomd. Goed dat we op tijd vertrokken waren.

Voor de geinteresseerden: de route over het zuidereiland tot nu toe (Picton tot Nelson met een ‘omweg’).

En P.S.: We hadden voor de gein een glas op het grasveld voor onze motelkamer gezet. Tussen 14:00 en 20:00 is er zo’n anderhalve deciliter water gevallen…! Da’s best wel veel volgens mij. Nu, ’s avonds, is het gelukkig droog.

Ik heb geen idee wat de benzineprijzen tegenwoordig zijn in Nederland, maar ik hoop voor alle lezers dat ie net als hier de afgelopen 2 maanden enorm gedaald is. Toen we aan onze reis rond Nieuw Zeeland begonnen, betaalden we in Auckland bijna NZ$ 2,-. In een wat afgelegen plaatjes was de prijs ruim boven de NZ$ 2,-. Sindsdien is de prijs enorm gezakt. Eergisteren betaalden we nog maar NZ$ 1,48 per liter benzine en vandaag zagen we hier in Nelson dat de prijs als zelfs NZ$ 1,42 is. Een daling van bijna 30% !! Met de lage NZ Dollar ten opzichte van de Euro, is het maar 61 euro cent per liter !

Ik zie net op www.brandstofprijzen.nl dat in NL de benzine bijna 2 keer zo duur is. Zou dat komen door hogere transportkosten? Dan zal dat nog wel stijgen met al die schepen die bij Somalië gekaapt worden. Of komt het door de hoge belasting die erop zit?
Voorlopig vinden wij die lage benzineprijs wel goed. We hebben inmiddels alweer bijna 8000km gereden en moeten nog helemaal naar het noorden van het noord eiland.

Ondertussen zijn we alweer in het noorden van het Zuidereiland: dat is snel gegaan! Wat hebben we dan nog wel gezien onderweg? Vanuit Fox Glacier zijn we naar de westkust gereden door de Haast Pas. Een mooie rit, en halverwege begon het te regenen… en dat is niet meer opgehouden. We zijn dus maar doorgereden door Haast en de andere kleine dorpjes naar Hokitika. Dat dorp zit vol met winkels waar pounamo (jade), paua (blauwe schelp) en gouden sieraden verkocht worden. Het zit dus ook vol met toeristen… Wij vonden een appartementje zo’n 20 km naar het binnenland, bij Lake Kanieri. Maar we zijn wel ’s avonds naar het circus geweest. Een klein circus, met een olifant als hoogtepunt. Al waren de 6 Afrikaanse acrobaten veel beter en leuker om naar te kijken. En we bouwden een rustdag in: prima getimed, want het goot, afgelopen zaterdag rond Hokitika. Dus lekker binnen gezeten.

Vervolgens was er de rit naar Murchison. We zijn via Westport gereden, zodat we langs de befaamde Pancake Rocks kwamen. Bij Punakaiki (de Maori-naam voor die plaats) regende ook dat het goot. Ons opvouwparapluutje van 10 Argentijnse pesos uit Buenos Aires doet nog steeds dienst…! Maar het was wel mooi om te zien, zeker hoe er door erosie allemaal ‘torentjes’ van pannenkoeken overblijven.
Bij Murchinson verbleven we in een cottage op een boerderij. We hebben gezien hoe de 250 koeien gemolken worden. Ze zijn grappig, die beesten: ze weten precies wanneer ze gemolken moeten (willen) worden, en aan welke kant van de ‘melkgoot’ ze willen staan. ’s Avonds hebben we (natuurlijk, dat kon niet anders vandaag) pannenkoeken gegeten!

Een paar dagen geleden hebben we met een helicopter een vlucht gemaakt over de Fox en Franz Jozef gletsjers en rond Mount Cook, Mount Tasman en de Hooker en Tasman gletsjers. Hier een snelle edit van de geschoten video. Enjoy!

In de bergen van de Southern Alps (Ka Tiritiri o Te Moana) zijn best wel een aantal gletsjers te vinden, maar de bekendste zijn wel de Fox Glacier en de Franz Josef Glacier. Deze komen vlak bij de westkust uit de bergen, en ze zijn heel makkelijk toegankelijk, omdat ze heel laag pas smelten.

Wij zijn bij Fox Glacier neergestreken na een lange rit vanuit Queenstown. We moesten even snelheid maken, dus we hebben Lake Wanaka vanuit de auto gezien (hoewel de lunch daar wel erg leuk was, met heel hongerige meeuwen, mussen en eenden), zijn we doorgereden over de Haast Pass (waar het ontzettend regende) en Haast zelf (waar het ook regende).

Vandaag was het dus gletsjer-tijd. Vanaf de parkeerplaats is het wel 10 minuten lopen naar het eerste uitzicht op de Fox Glacier. Vervolgens zijn we (ondanks wat waarschuwingsbordjes) nog verder gelopen richting de gletsjer. Hij is hoog! Aan het uiteinde is geen meer, maar alleen een rivier die er midden onder vandaan komt. En het blijft indrukwekkend, zo’n grote hoeveelheid ijs – met een eigen wil. We moesten wat riviertjes oversteken: springen van steen op steen, en goed kijken of je jezelf niet vastloopt. Leuk!

Tussen de middag gingen we iets echt spannends doen: helicopter vliegen! De heli was maar heel klein (zo’n eitje) en had veel ramen, dus veel uitzicht. Joost en ik mochten het eerste stuk voorin zitten (jippie!). Helicopteren is echt gaaf, vind ik (Joost vindt het vooral spannend). Het lijkt net of je echt vliegt, omdat je zo weinig ‘vliegtuig’ om je heen hebt.
We vlogen eerst over de Fox Glacier, natuurlijk, en toen we boven waren bogen we af richting Mount Tasman en vervolgens Mount Cook! De berg was moeilijk te herkennen vanuit dit gezichtspunt, maar onder ons herkenden we wel de Hooker Glacier, het dorpje van Mount Cook en in de verte Lake Pukaki. Gaaf! En op ooghoogte: Mount Cook zelf. We vlogen er omheen en daarna over de Tasman Glacier en de Mount Cook Range, waar je de dikke lagen sneeuw op de toppen goed kon zien glinsteren. Echt mooi. We landden (ja, echt!) bovenop de Fox Glacier, waar we even uit de heli mochten, om in de diepe sneeuw te staan. En toen via de rechterkant van de gletsjer weer naar beneden. Dan kan je goed in de spleten en gaten kijken die de gletsjer maakt. Wow! En toen stonden we in een keer weer beneden. Jammer… heli vliegen is echt heel gaaf, ik zou het zo weer doen.

We hadden inmiddels wel besloten dat we niet op de gletsjers zouden gaan lopen. Omdat we dat al gedaan hadden in Argentinië, maar ook omdat het behoorlijk druk was op deze ‘kleine’ gletjers (naar Argentijnse begrippen). We zijn wel naar de andere gletsjer gereden, 25 km verderop. Dit is de Franz Josef Glacier. En ook deze kan je makkelijk benaderen: eerst een stukje door het bos, daarna langs de rivier, die in het midden van het brede rivierbed stroomt. Na wat klauteren kwamen we bij het uiteinde van de gletsjer, die stevig aan het smelten was. Ook hier een hoge laag ijs, en een rivier er onder uit. En hij kraakte! We vonden deze gletsjer van beneden wat mooier dan de Fox Glacier, gewoon omdat je er meer van kan zien als je aan komt lopen: je ziet de ijsrivier zich slingerend bewegen door de vallei. ‘Bewegen’, want erg snel gaat het niet…

Het was een mooi dagje met veel ijs en sneeuw. Echt heel anders dan in Argentinië; hier is het veel kleiner en compacter. Maar als zo’n gletsjer kraakt, dan maakt het niet uit waar je bent… dat geluid is gaaf!

En natuurlijk was de wereldbol er ook! En dit is meteen een mooie gelegenheid om uit te leggen waarom de sounds geen sounds zijn, maar fjorden. Fjorden zijn uitgesleten door gletsjers; sounds door water. En deze diepe fjorden (meer dan 400 meter) zijn echt uitgesleten door gletsjers, zo’n 20.000 jaar geleden.

En in de Sounds regent het veel, want de lucht die vanaf de oceaan komt (de Tasmaanse Zee, in dit geval), wordt tegen de bergen omhoog geblazen, en de regen valt dus ook weer naar beneden.

Gelukkig hadden wij een bijzonder regenachtige dag en een zonnige dag: twee hele andere gezichten van de Doubtful Sound!