Om een uur of 0:15 kwam de trein aan: een grote diesellocomotief met een stuk om 7 wagons en een bagagewagon. Daar gingen onze rugzakken in, en wij gingen in de allerlaatste wagon, die er in Uyuni aangehangen werd. Het duurde even voordat daar licht was, maar toen zagen we dat we best mooie stoelen hadden, met redelijk wat beenruimte.

Om 0:50 vertrok de trein uit Uyuni. En toen de kaartjes gecontroleerd waren, de vloer geveegd door de conducteur, en wij ons geïnstalleerd hadden, ging het licht uit. Op de kadans van de treinwielen konden we in slaap vallen… of niet. Het uitzicht over de zout- en/of hoogvlaktes met de sterren erboven was ook wel bijzonder.

In de ochtend reden we ‘door’ het grote meer ten zuiden van Oruro, waar echt een ongelofelijke hoeveelheid meerkoeten hun nest hebben in het riet. Alleen maar meerkoeten… niet normaal. Het laatste stukje reed de trein als een tram door de straten van Oruro – en precies drie kwartier te laat kwamen we aan.

Het was een beetje lastig om een hotel te vinden, want het blijkt dat ze hier ook carnaval vieren. Gelukkig vonden we redelijk snel iets, en om 10:00 hadden we een kamer.
Het echte carnaval is pas volgende week zaterdag en zondag hier, maar deze zondag deden ze een repetitie-optocht: met muziek en dansers, maar zonder de (overigens op posters fantastisch uitziende) kostuums. De optocht begon om 9:00 en ging door tot 21:00. Er deden zo’n 60 groepen aan mee. We hebben er stukjes van gezien, want om er nou de hele dag naar te kijken…
De dansers zijn echt geweldig: ze dansen in groepen, netjes in de maat, zowel vrouwen als mannen. De mannen beelden soms cowboys uit met bellen aan hun laarzen, soms geiten met rare bokkensprongen. En vaak hoort een bepaalde heilige bij een groep – die wordt dan op het dak van een auto rondgereden.
De muziek was bijna altijd gebaseerd op dezelfde melodie (dat wordt een beetje eentonig), maar wel met passie uitgevoerd. Slaan op grote trommels, een batterij aan trompetten, baritons, soms trombones en vaak tuba’s. Gaaf hoor!

En de kinderen (tot zeker 25 jaar) vermaken zich met het natspuiten van iedereen die daarvoor in aanmerking komt (een argeloze toerist dus ook). Ze gooien waterballonnetjes (dan ben je echt nat), spuiten met een waterpistool, of gebruiken de spuitbussen waar een soort zeep uitkomt. Heerlijk… je zit helemaal onder voor je bij het hotel bent…

Jammer dat we er volgende week niet meer zijn – we gaan morgen naar Putre, net over de grens in Chili, als de wegen het toelaten, want het is hier nogal regenachtig, en daarom spoelt er nog wel eens een weg weg. Maar waar we volgende week zijn, hebben ze vast ook carnaval!

Wij stonden volgens ons in het midden van de zoutvlakte. Zover je kon kijken niets dan zout, zout, wit zout en nog meer van dat witte spul. Maar later keken we op een kaart: de zoutvlakte was daarop zo’n 15 cm breed, en de locatie van het zouthotel: slechts 1 cm vanaf de rand. Zo groot is dat dus.
Poe hee. Groot.

De tour begon met een minibusrit naar de grens met Bolivia, 50 km van San Pedro, naast de vulkaan Licancabur. Daar stapten we over in een Jeep. Chauffeur Ricardo en wij, Raul (Spanje), Linda (Duitsland) en Matt en Valerie (Frankrijk). Wij kenden Raul en Linda al uit het hostel, en we hadden al heel wat potjes Uno achter de rug, dus dat was zeker wel gezellig! Lees meer…

De Jeep was een Toyota Landcruiser, eind jaren tachtig: het stuur zat ondersteboven, de meters voor snelheid, touren en bezinetank deden het niet. Bovenop de Jeep lag de reservebenzine en onze bagage in een grote plastic doek. Binnen zaten er twee op de achterbank (pas op het hoofd!), drie in het midden, en een naast Ricardo. En off we went!

De eerste dag was zonnig! De eerste echt zonnige dag en de kleuren waren dus ook schitterend. Eerst Laguna Blanca (wit van de borax), toen Laguna Verde (groen van koper en brons) met uitzicht op de andere, Boliviaanse, kant van de vulkaan Licancabur.
De weg was (natuurlijk) overal onverhard, soms ging het er best ruig aan toe met de hobbels (pijnlijk voor de achterbank). En over de kleuren kan ik niet ophouden, van goud tot rood, van bruin tot groen.
Tegen de middag waren we bij een vulkanisch verwarmd zwembadje waarin we heerlijk konden genieten van het uitzicht. Daarna volgende stinkende, borrelende modderputten van geisers. Dat was ook meteen het hoogste punt: weer 4800 meter! En dankzij de coca-blaadjes had niemand last van de hoogte

Laguna Colorada was weer een schitterend eindpunt van de dag: prachtige roze- en blauwachtige kleuren, omlijst met groen gras en bedekt met duizenden flamingo-stipjes.
Bij Laguna Colorada is een soort campement, wat simpele huisjes en een ‘hotel’. We sliepen met zes op een kamer met bedden van beton. Wel met goede matrassen en veel dekens gelukkig. Maar slapen op 4200 meter hoogte is best lastig, je hebt toch een soort ademtekort af en toe.

De tweede dag regende het. De witte Jeep (we reden met drie Jeeps van dezelfde agency) had startproblemen, maar het lukte toch. Dit was een dag van het lange rijden (we moesten tenslotte zo’n 450 km overbruggen). Maar wel met een stop bij de ‘boom van steen’, weer zo’n rare rotsformatie. Gelukkig trokken de wolken ook op en kwamen de kleuren weer terug. We reden langs drie laguna’s, met telkens flamingo’s, en ook de vicuña’s waren altijd wel in de buurt. Deze kameelachtige is familie van de llama en leeft in het wild. Heel elegante beestjes; ze leven alleen op de hoogvlakten en zijn beschermd.
Bij de laatste laguna was het uitzicht de andere kant op ook fantastisch: een 5200 meter hoge berg Caquella, bedekt met sneeuw.
De wolken kwamen weer terug en voordat we in het dorp Culpina K aankwamen, regende het stevig, en dat betekende een flinke modderboel op de weg. Gelukkig was de bagage, die immers bovenop lag, redelijk droog gebleven. We sliepen die nacht in een huis met een origineel rieten dak (en dat lekt dus een beetje). Uno werkte wederom verbroederend: we zaten met z’n achten (en ongeveer evenveel nationaliteiten) Uno te spelen!

De laatste dag keken we toch wel erg uit naar de zoutvlakte, de Salar de Uyuni. Normaalgesproken rijd je vrijwel de hele dag op de Salar, maar dat ging nu niet. La Niña (het klimatologisch fenomeen) zorgt ervoor dat het zoveel geregend heeft, dat de Salar niet meer toegankelijk is vanuit het Zuiden. Dus moesten wij eerst naar Uyuni rijden (en dat was best een saai stuk), en vanuit Uyuni de Salar op.
In Uyuni bekeken we eerst het treinenkerkhof. Allerlei locomotieven en ander spoormaterieel staat hier ‘gestrand’ en verroest midden in de woestijn. Heel absurd gezicht. Hoe ze er gekomen zijn, was ons niet duidelijk, want de wielen staan soms ver in het zand, zonder rails.
We reden toen verder door Uyuni. Dat doet op het moment niet voor Venetië onder: diepen plassen modderwater – ik was blij dat we in een hoge Jeep zaten! Ook de weg naar een dorpje aan de rand van de Salar was modderig en we zijn wel 7 keer door een hele diepe plas, brede rivier of andersoortige waterige omgeving gereden. In het dorpje kregen we lunch en konden we ook souvenirs inslaan. Hmm, de prijzen zijn hier al wel heel anders (lees: lager) dan die in San Pedro, voor dezelfde spullen. In het dorpje is vanalles gebouwd van blokken zoutgesteente, dus je kunt hier zelfs slapen in het zouthotel.
Met onze volledig met modder bedekte Jeep reden we toen eindelijk de zoutvlakte op. En inderdaad – hij staat onder water, zo’n 10-30 centimeter. Geen probleem voor de Jeep, want de zoutvlakte is vlak. Maar wel zat telkens de voorruit onder het zout!

Een zoutvlakte als dit, 12.000 km2 groot, is een absurde wereld. Zo ver je kijken kan is de wereld wit, of lichtblauw, want de hemel (in ons geval enigszins bewolkt aan de horizon) wordt weerspiegeld in het zoute water. Je ziet dus geen overgang van aarde naar hemel en zeker als er dan een andere auto (of bus) langsrijdt, heb je het idee dat die zweeft.
We zijn gestopt bij het zouthotel op de vlakte. Daar konden we met onze blote voeten in het zoute water lopen en de spiegelingen van onszelf testen. Je kunt hier ook niet weg zonder een kunstfoto te maken: door iemand ver weg te laten staan en iemand dichtbij, kan de eerste persoon op de hand van de tweede staan. Een erg populaire bezigheid op de zoutvlakte, alle 70 mensen die er rondliepen, waren daar wel mee bezig. Wij ook – alleen die spiegeling werkt niet erg mee.

Na het bezoek aan het zout werden we gedropt in Uyuni-city: een klein dorp met een gezellig plein en een spoorweghistorie vanwege de zoutindustrie. En het is echt waar dat Boliviaanse vrouwen rondlopen met een plooirok (heel veel plooien), bolhoed en gekleurde doek met kind (of wat dan ook) op de rug. Lange vlechten hebben ze ook, verfraaid met kwastjes. Het is echt heel leuk om te zien; meestal zijn het de oudere vrouwen, maar er lopen er zoveel rond dat het ook jongere vrouwen zijn die zich zo kleden.

In Uyuni hebben we vooral gewacht op de trein, die de volgende nacht vertrok. Met Raul (Linda ging terug naar San Pedro) hebben we wat rondgehangen in het dorp, waar de plaatselijke sport het gooien van waterballonnetjes is. Met een lekker drankje en een potje Uno hebben we ons prima vermaakt.

In Sucre moeten we (volgens de Telegraaf dus) gaan kijken naar het Recoleta klooster, en daar ook lunchen. Voor het diner is restaurant La Fontana een goede keuze, waar je picante de pollo moeten eten.

Eens zien of we dat tegen die tijd nog weten.