Onze eerste duik was in Puerto Madryn gelegen in de baai van Valdes waar het zwart zag van de Zuidkapers (dit is een walvis voor degene die dat niet weten). Vanaf het strand konden we de walvissen al zien. Helaas was het niet toegestaan om met de walvissen te duiken, dus dan maar met zeeleeuwen. Dat was fantastisch. We moesten wel uitkijken voor de mannetjes, maar die heb ik niet gezien. Die lamzakken bleven op het strand liggen. De vrouwtjes en de jongen daarintegen waren zeer geïnteresseerd in ons en kwamen voortdurend kijken wat we aan het doen waren. Nou, vooral naar hun kijken natuurlijk. Het leken wel een stel jonge honden. Telkens schoten ze langs je heen, raakten ze je aan en soms even proeven hoe een vin of een onderwaterhuis smaakt. Het grappige was dat zij regelmatig naar boven moesten om lucht te happen en wij beneden konden blijven. Alhoewel beneden, waar we doken was het slechts 3m diep. De duik was super leuk en eigenlijk hadden we nog lang geen zin om te stoppen, maar ja, lucht op.

Ushuaia

Ushuaia is de meest zuidelijke stad op aarde, dus daar moest ff gedoken worden natuurlijk. Dat had nog wat voeten in de aarde, want de enige kerel waarmee je kan duiken, ging voor een spoedgevalletje naar Buenos Aires en zou voorlopig niet terug komen. Via iemand van het hostel toch iemand gevonden die bezig was om ook een duikshopje te beginnen en met hem kon ik wel mee. Het water is daar wel 6 graden, maar toch even een droogpakje aan. Hij had er wel een die ik kon gebruiken. Bij het aantrekken dacht ik:”He, wat gaan die polsseals lekker makkelijk”, maar die bleken gescheurd. Ja, dan trek je ze makkelijk over je hand, maar komt het water ook snel binnen natuurlijk. De provisorische reparatie met een tiewrap bleek bij het te water gaan totaal niet te helpen. Het water gutste naar binnen. Nou ja, er kwam wat water in het pak. We waren met een rubber bootje naar een strandje van een van de eilandjes voor Ushuaia in het Beagle kanaal gevaren. Vanaf het strand hebben we een eind langs het eilandje gedoken. Onder water was het vooral groen. Het water was groen en de bodem bedekt met een groen wier en kelp dat niet overeind stond. Vissen hebben we niet gezien, die schijnen ook niet in het kanaal voor te komen, misschien hebben de zeeleeuwen daar iets mee te maken, maar wel 3 of 4 soorten krabben. Er is ook iets wat krabben eet, want we kwamen ook diverse restanten tegen. De rode krab lijkt een beetje op de king-krab waarover je tot in den treure een documentaire op Discovery Channel kan zien. Op een gegeven moment kwamen we van dat soort een paar hele grote tegen, zo’n 30 a 40 centimeter breed, welke op elkaar zaten. Na een minuutje of 30 had ik het dermate koud, dat we er maar een eind aan hebben gemaakt. Op de terugweg nog even langs het eilandje waarop de zeeleeuwen zitten. Een uurtje of 3 later, kreeg ik het weer een beetje warm.

Bariloche

Bariloche ligt aan een enorm meer waarin je ergens een bos van versteende bomen schijnt te hebben. Dat leek me wel leuk om in te duiken, dus via de hostel-eigenaar een afspraak gemaakt met een divecenter om daarheen te gaan. Het divecenter zou op kilometer 8 buiten Bariloche zijn, dus ik met de taxi daarheen. Ik was er precies op tijd, maar mooi geen divecenter. Nagevraagd bij een hotel en die verwezen met naar een duikshop op km6. Dus ik daarheen gelopen met al m’n spullen, blijkt het een ander te zijn. En die gaan niet naar die versteende bomen, want dat was ver weg, maar wel lokaal duiken. Omdat ik niet voor niets gekomen was, dat maar gedaan. Er ging ook nog een Argentijn mee die z’n 1e duik na z’n OpenWater deed. Hij raakte nog in paniek, maar alles was in orde zei ‘t ie. De duik was niet veel, alleen maar langs mens-gemaakte dingen zoals een handdroger, beeld, fiets, enz, enz. Wel een paar Forel gezien. Het zicht was wel aardig, maar het water was weer zeer koud, 6 graden, dus na een minuut of 40 had ik het wel gezien.

Paaseiland

Duiken op Paaseiland was geweldig. Het zicht was enorm en het onderwaterlandschap geweldig. Overdag zie je niet zoveel vissen, ’s nachts des te meer. De nachtduik was absoluut fantastisch en een must als je op Paaseiland bent. Met een bijna volle maan heb je bijna geen lamp nodig om te duiken. Op 15m diep kan je zonder lamp nog gewoon vissen onderscheiden en het onderwaterlandschap en de golven boven je zien. Tijdens de nachtduik ook minstens net zoveel vis gezien als op alle andere 5 bij elkaar, plus een aantal die we overdag niet gezien hebben zoals congereels, zeesterren, kreeft, krabben en veel murenen. Maar ook overdag is het duiken absoluut fantastisch. Het is bizar om vanaf de oppervlak de bodem op ruim 60m te kunnen zien. Je moet ook veel op je dieptemeter kijken om te zien hoe diep je nu zit, want voor hetzelfde geld daal je zo af naar de bodem.
De 1e en de 3e duik maakten we op de duiksite Piramide. Deze site gaat van diep naar ondiep, heeft een paar gaten en een canyon waar je doorheen kan zwemmen. De 2e duik was op Moto Niu, een van de kleine eilandjes naast Paaseiland. Moto Niu is een rots die 70m boven water uitsteekt en 60m onder water zit. Al duikend hebben we een aantal rondjes rondom de rots gemaakt. De 4e duik was Moto Iti, het grootste eilandje, en hier had je geweldige panorama’s van steile wanden vanaf de oppervlak tot aan de bodem. De laatste duik was op Mala Vai, een klein rif voor de haven. Niet diep, maar vollop leven.

Zo ook op de vulkaan Llullaillaco (6740 meter hoog), waar een jongetje en twee meisjes begraven zijn bij de top van de vulkaan. Ze werden begraven met een grote verzameling van spulletjes om zich heen: poppetjes, kammetjes, lama’s van steen, en allerlei dagelijkse voorwerpen. De drie kinderen van de Llullaillaco zijn in 1999 naar Salta gebracht en een van hen kun je nu in het museum zien, met daarnaast al die offergaven. Al die poppetjes zijn minutieus en heel mooi in elkaar gezet: het zijn replica’s van de kleding die Inca’s in het dagelijks leven droegen. Ongelofelijk dat ze zulke mooie dingen al konden maken.

Het museum riep bij ons wel de vraag op of het ‘goed’ is om ter lering en educatie zo’n heilig graf op te graven. De opzet van het museum gaf ook wel aanleiding tot die vraag: ze vertellen eerst uitgebreid over de offering en wat dat voor de Inca’s betekent, en aan het einde kan je dan het meisje zien (of niet, ze geven je de keus). We hebben La Doncella gezien, en het blijft wel heel bijzonder om een mens(je) van 500 jaar oud in vrijwel perfecte staat te zien; ze leek wel van was. En toch gingen we met gemengde gevoelens weg…

De volgende dag gingen we op weg, via de route Tafi del Valle – Quilmes – Cafayate – Cachi – Salta. UPDATE: nu met foto’s (zie ook Flickr).

Het begon al goed: de hoofdweg was afgesloten, zo vertelde een vrachtwagenchauffeur die dwars op de weg stond. En op onze omweg (een parallelweg) was een staking aan de gang – die duurde gelukkig maar 10 minuten. Tafi del Valle is een mooi groen dal op 2000 meter hoogte. Supervruchtbaar, dus veel akkers met bonen en ander lekkers. We hebben er een rondje gereden om het meer, met mooie uitzichten over de vallei, ezeltjes, paarden, koeien, schapen en dergelijke.

Vlak bij Tafi bezochten we een ecologisch boerderijtje, waar Roberto allerlei kruiden teelt zonder schadelijke middelen te gebruiken. Hij had ook (en dat was het leukste) een vijftal lama’s staan die we mais konden voeren en aaien. Leuk! (Klik voor Joost)

De route naar Cafayate voerde vervolgens door een hoogvlakte vol met cactussen. En dan niet een paar, nee, honderden (let op, het wordt nog meer straks…). Het zijn ‘cardones’ – ze worden drie meter hoog en behoorlijk dik. Het hout dat overblijft als ze afsterven, werd gebruikt voor daken en nu vooral voor souvenirs. En ja – er zitten gaatjes in!

Onderweg kwamen we langs Quilmes, waar de ruines van een heilige stad te bezoeken zijn. Alleen nu even niet, want de bewoners van het dorp protesteerden tegen een uitbater die de stad ‘in bezit’ had genomen, en dus was de weg geblokkeerd.

Cafayate lag weer in een dal waar de omstandigheden prima zijn voor het telen van druiven. En dus gingen we maar eens proeven of de wijn hier zo lekker was als ze zeiden. En dat was prima te doen! We proefden een witte wijn die typisch uit deze streek komt, Torrontes. Heel fris en fruitig, lijkt zoet, maar is toch een droge wijn.
Verder was het hier druk met (Argentijnse) toerisen (het is zomervakantie hier).

Vanuit Cafayate namen we de langste weg naar Salta; die via Cachi. Dat betekende weer de bergen in: het eerste deel was laagjesgebergte: allemaal laagjes rots die in een hoek van 60 graden schuin geduwd zijn. Heel apart. En weer kwamen we door een vlakte met cactussen… En toen ging het regenen. We waren al een paar keer grote modderplassen tegen gekomen. Geen probleem voor een kleine 4WD – maar wij hadden een Golfje. We gingen dus maar rustig er doorheen (soms wat harder) en dat ging gelukkig prima. Cachi is een redelijk groot dorp met veel huisjes van adobe (klei; niet het computerprogramma). Bij de VVV vonden we eindelijk een mooi geweven kleedje, en dit is geen massaproductie-souvenir: het heeft zelfs de naam van de maker er op staan!

Zaterdag reden we het laatste deel, van Cachi naar Salta. En niet het minste. Eerst reden we door P.N. Los Cardones, het nationale park van de cactussen. Hier staan geen honderden, maar duizenden cactussen op een grote hoogvlakte. Een erg indrukwekkend gezicht, al die hoge planten.
Vervolgens ging het omhoog de bergen in, tot we op 3348 meter over een pas kwamen en direct ook met ons hoofd, en auto, in de wolken zaten. Naar beneden ging het voorzichtig aan (onverharde weg, scherpe bochten, diep ravijn, mist…), maar na een half uur waren we onder de wolk en even later was het gehobbel ook afgelopen: asfalt! En de Golf heeft het gehouden! Na nog wat tabakvelden met de bijbehorende droogschuren kwamen we aan in de grote stad: Salta.

Salta is een van de grotere steden in het Noorden. De opzet is niet veel anders dan die van de andere: centraal plein met een hoop kerken. Maar die van Salta is wel erg mooi (zei zij enigszins sarcastisch): hij is suikerspinroze! Het gebouw op de andere hoek is vervolgens zachtoranje, dus het past allemaal wel bij elkaar. We blijven hier een paar dagen, tot we een bus naar San Pedro de Atacama (Chili) kunnen pakken. Dan is Argentinie voorbij en gaan we er voorlopig (!) niet meer naar terug…

Ten eerste de uitspraak. Wij hebben Spaans geleerd in Costa Rica en Spanje, waar je de ‘y’ en de ‘ll’ uitspreekt als ‘j’ of ‘zj’. Maar de Argentijnen overdrijven dat behoorlijk: ze maken er ’ssj’ van. Dus ‘yo me llamo’ (ik heet) wordt uitgesproken als ’ssjo me ssjamo’. Het duurde wel even voor we verstonden wat ze bedoelden. En net zo met ‘plassja’ (playa) en ‘vassje’ (valle).
Hier in het Noordwesten is dit spraakgebrek gelukkig minder duidelijk aanwezig en verstaan we het beter. Maar het is wel typisch Argentijns, Chilenen doen dit echt niet!

Ten tweede de auto’s. Het lijkt erop dat er in Argentinië meer oude auto’s rondrijden dan in Chili. En met oud bedoel ik zowel ‘versleten’, als ‘oud model’.
Om met de versleten auto’s te beginnen: roestplekken zijn natuurlijk niet of nauwelijks interessant als de auto nog vooruit komt. Net als half vergane stoffering of een slecht sluitende deur of achterklep. Soms mist een auto zelfs een complete deur, motorklep of bumper – of dat iets tijdelijks is, is lang niet altijd duidelijk.
En de oude modellen – die zijn er in soorten en maten, zowel van vrachtwagens als personenauto’s. Heel veel verstand heb ik er niet van, maar we zien van die vrachtwagens met mooie rond gevormde wielkappen en motorkleppen, en die maken ze tegenwoordig niet meer zo. Oude personenauto’s: bij bosjes. De Ford Falcon is een van de favorieten, en Renaults zie je ook veel (hoe zat dat met die Roest En Narigheid Achtervolgen U Lange Tijd? Valt wel mee, als ze zo lang nog rondrijden!). Maar je kan aan het aantal Peugeots 504 zien dat je in Argentinië bent. Het valt direct op, in Buenos Aires net zo goed als in La Rioja: volgens mij heeft Peugeot zijn overschot of alle tweedehands Peugeots 504 gedumpt in Argentinië. De meeste doen dienst als taxi, maar er rijden er ook genoeg als privé-auto rond – in diverse staten van ontbinding, of juist mooi onderhouden. Er zijn twee types met verschillende acterlichten: smal of enigszins rond. Die laatste zijn volgens mij ouder, en als ik het niet mis heb, lag ik ooit in zo’n 504-achterbak voor een schone luier…
De 504-taxi waar we gisteren in zaten had heerlijk doorzakkende stoelen, een loshangend lampje voor de deur, en een kier tussen achterdeur en auto waardoor ik de weg langs zag schieten, en een superstoere radio.
Kortom, houd je van oude auto’s en opknappertjes, dan moet je in Argentinië zijn! (Overigens hoorden we al dat Peru nog erger is, maar dat hoor je later van ons..).

Ten derde is er het eten. Dat zie je natuurlijk niet direct, maar deze dingen zijn wel typisch Argentijns:
- IJsjes die zo hoog op het hoorntje geschept, dan wel geboetseerd, worden dat ze eens zo hoog zijn als het hoorntje.
- Chocolatiers met een grote diversiteit aan chocolaatjes. Vooral in Bariloche, maar eigenlijk zie je ze overal, zelfs in La Rioja waar het boven de 40 graden is nu…
- De submarino mag bij de trouwe lezers inmiddels bekend zijn: warme melk met een stuk pure chocolade. Lekker!
- De topper en ultiem Argentijns is natuurlijk mate!

Het is hier in San Miguel de Tucuman iets minder drukkend warm dan in La Rioja. Daar was het gistermiddag 47 graden. Waarschijnlijk gaan we hier weer een autootje huren en langs wat kleine dorpjes rijden, zoals Tafi del Valle en Cafayate, en nog meer mooie natuur bekijken.

De eerste dag reden we langs olijfboomgaarden, wijngaarden en vooral veel saaie struikjes richting de bergen. De eerste stop was Parque Ischigualasto, dat ‘vallei zonder leven’ betekent. Daar mochten we met drie andere auto’s door het park rijden, met vijf stops waarin de gids vertelde. Ischigualasto is een gebied waarin drie tijdperken zichtbaar zijn. Door de botsing van twee continenten (lang, lang geleden) zijn hier rotsen naar boven gekomen van 220 tot 180 miljoen jaar oud. Kan je je dat voorstellen? Dan stelt een jaarwisseling opeens niet zoveel meer voor!
We kregen een kleine uitleg: het komt erop neer dat in het gebied van 220 miljoen jaar oud de alleroudste dinosauriërs zijn gevonden. Geen grote Jurassicpark-sauriërs, want die had je toen nog niet (!), maar kleintjes, die ook nog niet konden vliegen. Dat zegt het wel ongeveer.
Bij een rotsformatie die uit allerlei laagjes bestond, zagen we fossiele varenblaadjes en een laag carbon (koolstof) wat aangaf dat het hier ooit vol bos stond. Nu was het echter heet, heel heet (terwijl het in de winter kan sneeuwen) en groeit er niet meer dan een paar struikjes.
Het tweede deel van het park zag er heel anders uit, omdat dat ooit een meer geweest moet zijn. En daar groeit nu helemaal niets meer; dit is de Valle de la Luna (maanvallei). Het derde deel van het park was een hoge rode muur van rotsen, echt dieprood: 180 miljoen jaar geleden was dat de bovenkant. In het hele park vind je rotsformaties die door de wind- en watererosie in bepaalde vormen gesleten zijn: eentje was net een duikboot; een ander een paddestoel. Doordat bepaalde lagen sneller eroderen dan andere, krijg je deze vormen – tot ze zo fragiel worden dat ze omvallen.

Het tweede park dat we bezochten was Talampaya. Dit ligt bovenop die 180 miljoen jaar oude laag. Hier zagen we rotstekeningen (die nog niet zo heeeel oud waren, maar toch wel behoorlijk oud). Ook hier heeft de erosie flink zijn werk gedaan. We reden door een vallei met links een strakke muur van rotsen, echt glad. We stopten waar de rechtermuur (beide zo’n 150 meter hoog) allemaal nissen had, tot bovenaan toe: uitgesleten doordat er ooit een waterval was. Tussen die twee muren heb je een superecho: we hebben heel hard ‘Argentina’ geschreeuwd (wat meestal ‘tina’ als echo geeft), en we hoorden 4 keer een echo: ‘Argentina’: echt ongelofelijk.

Zo kwamen we terecht in Villa Union, een klein durp met een benzinestation en wat hotelletjes. De volgende dag wilde Joost naar Laguna Brava. Maar ik zag dat niet zo zitten (4.200 meter hoog; onverharde weg; VW Golf; geen 4WD). Uiteindelijk hebben we 5 mensen gesproken die zeiden dat het wel kon, dus daar gingen we.
Eerst langs twee mini-dorpjes, en toen de Quebrada de la Troya door: wow! Die bergrug bestaan uit laagjes. Iedere berg is net een stapel pannenkoeken die 45 – 70 graden scheef staat. Echt heel raar!
Vervolgens (we stegen geleidelijk…) kwamen we door het gekleurde gebergte. En dat is eigenlijk niet te beschrijven: de ene berg is rood, de andere is groen, de derde wit. Ik pakte ergens vier stenen op: groen, rood, wit en geel – het ligt vlak naast elkaar. Er groeit nauwelijks wat op de bergen, alleen in het dal waar de weg ook slingert. Om iedere bocht ziet het er weer anders en mooier uit. En wéér een foto maken!
In het dal, bij het riviertje, liepen telkens groepen guanaco’s en vicuña’s (familie van de llama, maar kleiner en bruin). Terwijl we nog niet uitgekeken waren op deze Valle Colorado, ging de weg ineens echt omhoog en binnen no-time stonden we op 4.200 meter hoogte, op een uitgestrekte vlakte, omgeven door nóg hogere bergtoppen met sneeuw, en voor ons de Laguna Brava.
We konden redelijk dichtbij komen en hebben daar ook de flamingo’s gezien. Het waaide wel hard, en het was behoorlijk fris (wat op zich lekker was, want in de auto was het door de zon behoorlijk warm). Het was echt een schitterende plek. Er liepen wat onverharde wegen (waar de VW-Golf zich prima hield), verder was er helemaal niets: alleen wij, de auto, wat vicuña’s en flamingo’s. Tja… sprakeloos! Gelukkig zijn er foto´s…

Gelukkig mochten we dezelfde weg terug, konden we er nog een keertje van genieten!

De laatste dag reden we terug naar La Rioja, maar via een andere weg dan heen. En zo kwamen we langs/door de Cuesta de Miranda (zie foto aan begin van de post). Dit is een bergweg over een pas van 2020 meter uit 1918-1928. Terwijl we omhoog reden zagen we prachtige rode rotsen, begroeid met cactussen van wel 3 meter hoog, met spierwitte bloemen. Tegen de zon in zie je dan een mooie ’stralenkrans’ van stekels rondom. Het is gewoon zo gevarieerd en bijzonder: daar kan geen blogpost tegenop.

Het laatste stuk dat we reden ging weer langs ki-lo-me-ters olijfboomgaarden. Ik wist niet dat er zoveel olijfjes en olie uit Argentinië kwam! Ook zien we (in heel Argentinië) regelmatig altaartjes langs de kant van de weg. Soms is dat omdat daar iemand verongelukt is, maar in dit gebied is het ook heel vaak een altaartje voor Difunta Correa. De legende is dat een vrouw in 1840 (tijd van de burgeroorlog) haar man volgde door de woestijn. Dat overleefde ze niet, en ze werd gevonden door soldaten, die ontdekten dat haar zoontje, dat bij haar was, nog leefde, omdat hij van haar borst gedronken had. Voor deze vrouw zijn al die altaartjes. Voorzien van rode linten, rode rotsen en andere rode spullen, en altijd met tientallen flessen water als gift, zodat de vrouw haar dorst kan lessen. Vooral vrachtwagenchauffeurs geloven in deze legende en offeren water als ze gaan rijden.

Met de auto op stap was erg leuk: je ziet de omgeving toch op een andere manier dan vanuit de bus, je kan overal stoppen en rijden waar je wilt en hebt je eigen tijd! Zeker de moeite waard in zo’n schitterende omgeving als die van La Rioja!

De grote, Bodegas Lopez, heeft zijn wijn in supergrote vaten liggen om te rijpen – de rest gaat vrijwel allemaal met hypermoderne machines. En ik zal het maar verklappen: de goedkoopste wijn gaat niet in de vaten! Die wordt in betonnen ‘vaten’ gerijpt, hooguit met wat eikenhouten sippers erin. Alleen de duurdere wijnen gaan in de houten vaten.

De kleinere producent, La Rural, houdt 60% van zijn wijn binnen Argentinië, slechts 40% wordt geëxporteerd. Hier lag de wijn opgeslagen in kleinere houten vaten. Er was ook een leuk museumpje met de geschiedenis van het wijn-maken: van het ronddansen in een ossenhuid tot de nieuwerwetse machines die ze nu gebruiken.

De Fransman heeft oude wijngaarden opgekocht en is in een nieuwe schuur net een paar jaar bezig met het maken van zijn wijnen. Smaakte prima hoor!

We zagen hier rond Mendoza ook wijngaarden van Norton, een prima wijntje dat je gewoon bij de Appie kunt halen. Waar de bodegas zijn, hebben we nog niet achterhaald. Maar dat wijn-proeven gaat hier ook prima met een flesje uit de supermarkt: de goedkoopste kost 4 pesos (1 euro)!

Ja, ik weet het: een foto waarbij je recht in de zon kijkt, is gedoemd te mislukken…!

2007 was in eerste plaats de geboorte van Elke, Thije, Timo, Wout, Lars, Isis, Yenna, Fien, Mik, en Marieke. E-id was een stuk productiever dan Rhinofly. Vooral de komst van Elke was ons een beetje raar. Ze is de dochter van goede vrienden van ons en die hebben nu opeens een kindje. Was in het begin wel een beetje vreemd, maar het went snel. Als we terug komen, kan ze al lopen.  Gelukkig blijven we goed op de hoogte door de vele foto’s die we krijgen.

In 2007 hebben we geskied in Oostenrijk met E-id, met vrienden gedoken in Girona, gekampeerd in de Spaanse pyreneeën, gemountainbiked in La Roche met Jürgen, m’n voormalige baas bezocht op het Isle of Skye en oh ja, we zijn begonnen aan onze wereldreis. Sinds oktober hebben we gezien: Barcelona, Buenos Aires, de watervallen van Iguazu, walvissen in Puerto Madryn, Pinguins in Punta Tomba, Gletsjers in Calafete en El Chalten, bergen in Torres del Paine, Chiloë, Bariloche, vulkaan beklommen in Pucon, Santiago, beelden op Paaseiland, carnaval in Valparaiso en (beetje) vuurwerk in Mendoza. We hebben gedoken met zeeleeuwen in Madryn, in het koude water van Ushuaia en Bariloche en in het warme, prachtige heldere water bij Paaseiland.

In 2007 is mede door mij Adobe Flex geintroduceerd bij E-id en zijn er de eerste projecten mee gedaan. Ik hoop dat ze succesvol waren.

Afgelopen jaar hebben we ook eindelijk ons huis verkocht waardoor we überhaupt op reis konden gaan. Vanwege ge-eikel van de kopers, staat er nog steeds een deposit van ons bij de notaris. Pas als we dat geld terug hebben, zijn we er helemaal vanaf.

Al met al een prima jaar dacht ik zo. De vooruitzichten voor het komend jaar zijn ook niet vervelend; nog beetje door Zuid-Amerika reizen en dan via Hawaii naar Australie en Nieuw Zeeland.

De laatste tijd krijgen we vooral veel ibissen te zien. Dat is al een tijdje zo, en eerst was het bijzonder om zo’n groot beest in het weiland te zien staan. Maar nu horen we zelfs in het dorp Pucon hun rauwe schreeuwen (klinkt als ganzen), dus nu is het bijzondere er wel een beetje vanaf. Net als van de Patagonische kiviet (eigen naam). Die komen we tegen sinds Calefate. Ze gedragen zich echt als kivieten, maar ze zijn gevarieerder getekend.

In de bossen horen we regelmatig onze mystery-bird tegen: een vogel die ons van een afstandje regelmatig uitlacht – althans, zo klinkt het. Maar we hebben ‘m nog niet te zien gekregen…

Zo hebben we ook een raadselachtige boom gezien in NP Huerquehue: een boom die ook in Nederland groeit. Hij groeit heel traag en heeft blaadjes op z’n stam; harde, stevige blaadjes. Weet iemand hoe deze heet? Hier bloeit de boom en we hebben exemplaren gezien tot 20 meter hoog – die moeten echt heel oud zijn!
Bloemetjes ook genoeg hier: in Chiloe groeide nog een onbekende brem-achtige struik vol met gele bloemen; hier is het de echte brem. Op sommige plekken is het een zee van gele bloemen! Er groeien hier ook veel fuchsia’s in de tuinen en in de bossen. En lupines hebben we in Bariloche veel gezien: mooie combinaties met het blauwe water, en de witte bergen!

Terug naar de vogels: in Huerquehue zagen we eendjes met een blauwe snavel (echt waar!); in Chiloe witte zwanen met een zwarte hals; en een meerkoet met een geel snaveltje.  Hier in Pucon zien we zelfs roofvogels die zich als mussen gedragen: ze zitten op het gras bij de bushalte! Kortom, bijzondere dieren genoeg hier!