Australië

In Melbourne. De vlucht vanuit Perth duurde een uur of drie – best een eindje rijden dus, maar dat doen we hier niet meer. Volgende keer, want de zuidkust schijnt ook mooi te zijn…

We hebben onszelf verwend in Melbourne, want die diefstal zit nog steeds dwars. Dus hadden we een fatsoenlijk hotel midden in het centrum van Melbourne. Met een groot bed, TV en douche. Voor het eerst sinds een dag of 55 weer een bed dat niet op wielen staat!
De eerste dag zijn we naar een winkelcentrum ten Zuiden van Melbourne gegaan, waar we een Apple Store wisten. In eerste instantie voor een oplader voor de Ipod Shuffle (die gestolen was), maar al snel bleek Joost ook geinteresseerd in de Mac… En die werd het dus – al was het in een andere winkel, die een aanbieding had voor extra geheugen. We hebben dus weer een laptop, en we leggen die overal aan de ketting of in het bagagenet. Altijd. Iedere dag van de drie maanden die we nog reizen…

Gelukkig heeft Melbourne een Lincraft winkel (die zit niet in Perth, Nicoline!), waar ik uren kon snuffelen tussen lintjes, draadjes, frutsels, haaknaalden, en allerlei andere handwerkspullen. Niet veel gekocht, want de inhoud van een rugzak blijft beperkt. Maar wel een nieuwe haaknaald, want ook die was gestolen. Vast heel nuttig voor een dief… (not).

Ook in Melbourne zijn we naar de film geweest: Batman en Wall-E. De nieuwe Disney/Pixar is echt leuk. Wall-E en Eve zijn schattige robotjes. En dat kan – Pixar kan schattige robotjes maken! En we hebben lekker veel Chinees gegeten in het Chinatown. Dus dat was Melbourne, afgezien van de huldiging van de Olympische atleten.

Net op tijd ontdekten we dat de Olympische ateleten ook in Melbourne gehuldigd worden. We dachten dat dat alleen in Sydney gebeurde, maar blijkbaar doen de atleten een rondje Australie en dus waren ze ook in Melbourne.

Voor de optocht begon, ontdekten we al de krullenbol van de hoogspringer die goud gewonnen had (hij was op TV, vandaar de herkenning) een groepje zwemmers en een bordje met Hockey (maar geen hockeyteam). De optocht begon met vlaggen, muziek in Schotse rok en met doedelzak, Chinese leeuwen en muziek, en politiepaarden.
We hebben af en toe gezwaaid met ons groen/gele vlaggetje naar de sporters die ongetwijfeld heel goed waren, want veel van hen hadden hun medaille om hun nek. Ik heb een handtekening gescoord van een zeiler die zilver won, en van een hockier. Die moest erg lachen toen Joost vroeg of dat de medaille was die hij van ons Nederlanders had ‘afgepakt’…

De wereldbol is bij Mike en Jan thuis. Wij waren zo blij dat we bij hen konden blijven na die diefstal in Fremantle! We zijn zelfs een dagje eerder gegaan, zodat we uit die campervan met kartonnen raam konden. Mike en Jan hebben een grote caravan (met vast bed, wc, douche, keukentje en zithoek – echt!), waar wij gebruik van mochten maken.
De volgende dag hebben we de campervan teruggebracht naar Backpacker/Britz en waren we er vanaf. Niet dat we tevreden zijn over die organisatie… Voor het verlengen van de huur hadden ze een nieuwe dagprijs gerekend (hoger, natuurlijk) en je betaalt iedere keer een credit card bonus – het enige bedrijf in heel Australie dat ons laat betalen voor het gebruik van de credit card. En het gaat niet eens om kleine bedragen! Afijn, we waren er vanaf. Totaalscore: we hebben 8400 kilometer gereden!

Vervolgens hebben we twee dagen Perth onveilig gemaakt. Nou ja, gewoon lekker gewinkeld in het centrum (al hadden we nog weinig zin om dingen te kopen) en in het park gelopen. In King’s Park konden we opnieuw foto’s maken van de Kangaroo Paw en andere bloemen. En we zijn naar de film geweest, want daarmee vergaten we tenminste de vervelende dingen eventjes. Op een bijzondere begraafplaats in Padbury lopen honderden kangoeroes over de graven (die slechts een ‘plakkaat’ hebben, geen grafsteen). Het is een soort park/dierenpark/begraafplaats. Mooi voor close-ups van de hopsa’s!

Bij Mike en Jan heeft Joost de memory kaartjes van onze camera’s uitgelezen, zodat we nog een aantal foto’s van de ‘gestolen’ twee weken hebben kunnen redden. Gelukkig!
Zaterdagavond hebben wij gekookt voor Mike en Jan, en we hadden ook nog een kadootje voor hen gekocht. Het was een erg gezellige avond. En de wereldbol was dus ook van de partij.

THANK YOU AGAIN, Mike and Jan!!

Gisteren zijn we naar Melbourne gevlogen. Weer ruim 3 uur vliegen en nog steeds in hetzelfde land. Op eerste gezicht ziet de stad er wel leuk uit. Het is weer wat frisser dan in Perth, maar hier is het tenminste wel droog. Vandaag gaan we wat shoppen. Kijken of we wat gestolen goederen kunnen vervangen. Esther heeft iig al een oplader voor haar fotocamera gevonden. De rugzakken van Crumpler zien er hier wel anders, en onhandiger, uit dan in NL, dus die moet misschien maar ff wachten.

Ik krijg nog de rillingen terwijl ik dit opschrijf, dus ik houd het kort. Terwijl wij afgelopen dinsdag in het maritieme museum van Fremantle rondliepen, is er ingebroken in onze campervan, die netjes geparkeerd stond. Gelukkig (in a way) hadden ze haast, dus ze hebben niet alles van waarde meegenomen. Wat wel van waarde was, was onze laptop en de externe harde schijf. De laatste zat in mijn (Esther’s) rugzak, die dus ook weg is. Met de flitser, een cameralens, de nieuwe kleine camera (die ik in Peru kocht na de eerste diefstal – o, ironie) en veel persoonlijke spulletjes (zoals een fotoboek uit de Galapagos, de vlaggen van Vuurland en de Galapagos en dat soort dingen waar een dief niets aan heeft). Dus. Wij balen, dat spreekt voor zich. Stevig.

We zijn een dag eerder dan afgesproken naar mensen in Padbury gegaan. Wij hadden hen ontmoet in Gingin en ze hadden ons al uitgenodigd om te blijven logeren. Maar nu was het wel heel prettig dat we bij hen konden zijn. We hebben vanalles geregeld met de politie (rapporten enzo); de campervan ingeleverd met een kapot raam (dat kostte ons 250 euro) en we zijn nu aan het inpakken. Hoef niet te zeggen dat onze gedachten nog er niet helemaal bij zijn. Met de harde schijf (die onze backup was) zijn we de foto’s vanaf 16 augustus t/m 8 september kwijtgeraakt, alsmede de video van ongeveer die periode. Om nog maar niet te spreken van de informatie die op de laptop stond. Afijn, wij balen.

Gelukkig hebben de dieven niet alles meegenomen. Het kluisje werkte perfect en hing er nog in. Ook dingen als ipod’s hebben ze laten liggen; ze hadden haast. En ze hebben mijn dagboek, gehaakte alpaca-sjaal en meer persoonlijke dingen uit mijn rugzak geknikkerd voor ze die meenamen. Maar dan weer niet de oplader van mijn fototoestel, die is weg.

Dus we zijn een beetje van slag. We gaan morgen naar Melbourne, langs de Applestore (wie weet, nieuwe laptop?) en de Crumplerstore (nieuwe tas?). En dan opnieuw beginnen in Nieuw Zeeland. Al schoot even de gedachte door ons hoofd dat we ook op 1 oktober terug zouden kunnen zijn. Maar we willen eigenlijk niet op deze negatieve noot onze reis eindigen…

Het laatste stukje boven Perth was ook nog behoorlijk interessant. De route was als volgt: vanaf de bijzondere Pinnacles in het Nambung NP zijn we naar Badgingarra gereden. Een klein dorpje, maar met heel veel wildflowers. We hebben een schitterende wandeling gelopen, waar we de ‘cat’s paw’ vonde, en waar we een veld vol van de bijzondere grasbomen zagen. Het is net een grote pol gras, maar dan op een zwarte stam. Deze bomen groeien 2,5 cm per jaar – maar meer als ze net in een bosbrand gestaan hebben. Later ontdekten we ook een paar kleine orchideeen. En op de terugweg richting het roadhouse: kangoeroes!

De dag erna reden we naar Gingin, over de onverharde weg. Mooie uitzichten over lage heuvels met geel koolzaad en witte lupine. Net een Windows desktop-heuvellandschap! In Gingin staat het Gravity Discovery Center. Hier kun je alles leren over zwaartekracht, omdat ze hier een apparaat gebouwd hebben waarmee ze zwaartekrachtgolven gaan meten. Dat is hetzelfde als radiogolven, maar dan in zwaartekracht. Alles zendt zo’n golf uit, dus ook de Big Bang. Omdat zelfs die golf door blijft ‘klinken’, hopen ze variaties van duizendste millimeters op te vangen, waardoor ze een beter beeld krijgen van het eerste begin van de aarde en het universum. Ingewikkeld… maar het museum was leuk, veel ‘hands on’ toestellen, en een schitterende tentoonstelling die alles van de Big Bang tot de ‘nabije’ toekomst (3,5 biljoen jaar) samenvat. We zijn er een middag geweest, en dat was te kort, dus we zijn de volgende dag teruggegaan! .. Read the rest of this entry »

Na mijn verjaardag zijn we verder naar het zuiden gereden, door plaatsjes met mooie namen als Bingingarra, Gingin en Bindoon. We hebben schitterende wildflowers gezien en zijn op twee wijngaarden geweest om wijn te proeven. Helaas was de Chittering Valley Road afgesloten, dus in plaats van meer wijn te proeven, zijn we naar het Yanchep NP gegaan. Daar zijn koala’s om naar te kijken, veel papegaaien die rondvliegen, mooie wandelpaden en veeeeeel mensen uit Perth die hier vaderdag vierden.

Aan het eind van de middag zijn we doorgereden over de Mitchell Hwy door Perth heen: grote gebouwen, huizen, driebaanswegen – wat een drukte opeens! Nu zijn we in Rockingham, net ten zuiden van Perth. We zitten hier de laatste dagen met onze camper en gaan waarschijnlijk ook nog naar Fremantle. Donderdag leveren we ons ‘huisje’ in!

Na Wij en de Wereldbol 33 zijn we op mijn verjaardag aangekomen in Jurien Bay, een klein plaatsje langs de kust. Jammergenoeg valt hier niet te duiken, maar wel te vieren. Met taart en kaarsjes, en lekkere fish and chips als diner. Hoera voor mij!

[Helaas geen foto...] En na een tijdje Indische Oceaan is het nu tijd voor iets anders: een bloemenzee! We waren al op de hoogte van de Wildflower Way en de bloemengekte die blijkbaar heerst bij de (oudere generatie?) Australiërs over de wildflowers in dit gebied. Onze route liep van Geraldton naar Mullewa, binnendoor door het Coalseam Park naar Mingenew en dan naar Dongara aan de kust.

En inderdaad – bloemen, heel veel bloemen. Eerst denk je dat het wel mee zal vallen, maar het wordt steeds erger: de bermen staan in volle bloei: met brem en andere struiken, voornamelijk in het geel. Dan volgende everlastings: bloemetjes die hun bloemblaadjes niet verliezen als ze uitgebloeid zijn. In wit en geel – en dan heeeeeel veel. Bermen vol! In Mullewa is er een Wildflower Trail waarin je door zeeën van deze bloemen loopt. Het Coalseam Conservation Park staat er ook vol mee. Er groeien ook nog roze bloemetjes tussendoer (schoenia’s, denk ik), en paarse, waarvan we soms weilanden vol zagen staan.
Op weg naar Mingenew gaat het gewoon door: bermen vol en in de weilanden groeien gele bloemetjes met een zwart hartje – gewoon als veevoer denk ik, want de paarden en schapen staan op deze weilanden.

Overigens zien we in dit gebied, ten Zuiden van Kalbarri, voor het eerst echt grote akkers: graan te over, maar ook koolzaad, lupine en ander groen spul. Het landschap is echt veranderd! De auto wordt nu niet meer rood van het Kimberly-stof, niet meer geel van het Kalbarri-stof (dat is hij nog wel), maar nu wordt hij zwart van de… vliegjes! Die hadden we nog niet gehad – maar de voorruit zit nu heel snel vol met kleine en grote lijkjes. En de vliegen vliegen natuurlijk ook daar waar wij lunchen. Het vervelende van de Australische vlieg is trouwens dat die niet op je eten gaat zitten, maar op alle lichaamsdelen die je onbedekt laat. En het liefst je gezicht. En het liefst dan je neus, mond en ogen. In een directe aanvliegroute daarop. Maar goed… het veranderende landschap is mooi – een wereldbol waard!

[Helaas geen foto's...] In Geraldton ligt een hoop dat eigenlijk van ons is. Ons Nederlanders. Het wás in ieder geval ooit van ons. Een jaar of 400 geleden. Toen de VOC een route naar Indië nam langs de westkust van Australië, was dat op zich wel handig qua afstand en veiligheid, maar de riffen waren nog niet zo goed in kaart gebracht. Dus er liggen hier een aantal VOC-schepen onder water: de Batavia (op de Noordelijke Albrohos Islands); de Zeewijck (op de Zuidelijke Albrohos Islands), de Zuytdorp (voor de kust bij Denham); en de Vergulde Draeck (iets meer Zuidelijk bij Cervantes) – om maar eens wat te noemen.

De verhalen van deze schepen worden verteld in het West Australian Museum in Geraldton. En we hebben er lang rondgelopen.
De Batavia: er ontstond muiterij toen de kapitein in een sloep naar Jakarta voer voor hulp. De bemanning en passagiers die de muiterij overleefden, hielden zich in leven met wat ze op het kleine eilandje konden vinden, tot de kapitein terugkwam met een ander schip om ze te redden. De Batavia had zilver aan boord (dat is allemaal geborgen) en de stenen om de poort van het Nederlandse paleis in Batavia te bouwen (als ballast). Die poort staat nu in het museum in Geraldton!

De Zeewijck: de bemanning overleefde door zelf een reddingsschip te bouwen (de Sloepie) en daarmee naar Jakarta te varen. Alle handelswaar is vervolgens ook geborgen. Hoewel dit klonk als een mooi heldenverhaal, heeft dit groepje Nederlanders wel de meeste Australische zeeleeuwen van hun eilandje opgepeuzeld…

De Zuytdorp: het enige schip waarvan nooit meer iets is vernomen. Het is vergaan op de rotsen voor de kust, en de golven zijn daar zo heftig, dat het na het lokaliseren van het schip een jaar duurde voor er op gedoken kon worden. Er zijn daar veel zilveren munten gevonden.

Het was sowieso bijzonder om alle gevonden gebruiksvoorwerpen te zien: spijkers geloof ik wel, maar munten uit de verschillenden provincieën, dat wordt herkenbaar. Net als de aardewerken pijpen – zo’n pijpekop heb ik ook! Het was bijzonder interessant – ook al de verhalen over zeereizen van een jaar en de ontberingen die de zeelui moesten doorstaan. Heb zin om die oude boeken van K. Norel weer eens te lezen, over Scheepsmaat Woeltje, Stuurman Aart en Schipper Wessels!

P.S. In 1976 is tussen Australië en Nederland een verdrag gesloten waar in staat dat deze Nederlandse historische spullen nu aan Australië toebehoren. Joost heeft het kanon dus maar niet achter de campervan gebonden…