Noord-Amerika

Zowel qua tijd als qua afstand (in ieder geval op de wereldbol) zijn we op de helft: het tijdsverschil met Nederland kan niet groter zijn (het verschil is nu 12 uur, we lopen nog achter) en Hawaii ligt aan de andere kant van de wereld, zij het op het Noordelijk halfrond. En morgen (woensdagochtend t/m donderdagmiddag) reizen we naar Sydney. Eigenlijk ligt dat nóg verder van Nederland dan Hawaii, omdat dit wel op het Zuidelijk halfrond ligt. En toch… het voelt een beetje als ‘naar huis gaan’. Raar misschien, maar voor ons betekent de reis naar Australië dat we dichter bij huis komen – in ieder geval gevoelsmatig.

En dat gevoel hebben we vandaag maar even handen en voeten gegeven: we hebben de terugvlucht geboekt! Zoals jullie weten, hebben we een rond-de-wereld-ticket, waarvan de laatste vlucht (naar Nederland) laten vervallen, zodat we bijna 15 maanden op weg kunnen zijn in plaats van 1 jaar. Maar we moeten natuurlijk wel een keertje terug. Dus nu hebben we die vlucht vast geboekt, voordat het steeds duurder wordt. Dus let op: op zondag 14 december, om 06:35 ’s ochtends (sorry!) landen we op Schiphol! Zet het maar vast in je agenda – ik denk niet dat we die vlucht nog gaan wijzigen!

Aan de uitslag kan je het al zien, 2-0, dat moet het B-elftal zijn geweest. Het A-team haalt tenminste nog een 3-0 doelsaldo per wedstrijd. De wedstrijd zelf viel me niet tegen. Tegen mijn verwachting in was het leuker om naar te kijken dan Frankrijk – Italie. Ze moeten nog wel ff oefenen op het juigen. Huntelaar deed slechts 1 armpje omhoog. Ok, hij wist ook amper dat ie tegen die bal aanliep en van schrik stak ie z’n been uit, maar dat moet je de rest van de wereld niet laten weten door verbaasd te kijken en maar 1 arm op te steken bij maken van een doelpunt. De laatste 2 keer hebben we er immers niet van kunnen winnen. Kijk nog eens de video van de eerste 2 wedstrijden na en kijk ff hoe Van Nistelrooy en Snijder juichten. Dat is ook leuker voor het publiek. Hoe kan je uit je dak gaan als de doelpuntmaker dat zelf niet doet? Robben en Van Persie hadden er nog wel een paar in mogen doen. Hopelijk zijn ze wat scherper tegen Rusland of Zweden en daarna tegen Spanje.
Read the rest of this entry »

Terwijl jullie heerlijk lagen te slapen, hebben wij ons hier maar eens neergelegd. Ondanks de mooie en warme lokaties waar we al geweest waren, hebben we dat eigenlijk nog niet veel gedaan. Sterker nog, we kunnen niet herinneren of we dat al eens gedaan hebben.

View Larger Map

Het eigenlijke plan was om vandaag te gaan duiken, maar omdat het hier zo vreselijk duur is, hebben we besloten om daar maar even op te bezuinigen. Gisterenmiddag hebben we hier een paar uur rondgereden  om iets betaalbaars te zoeken, maar we hebben dat niet kunnen vinden. Morgen een rondje over het eiland, niet te veel want ook benzine is veel duurde dan op het Big Island ( wel bijna 70 cent per liter)  en de auto’s verbruiken veel meer dan in europa.

Gisteren zijn we vanuit Hilo, aan de oostkant van The Big Island, teruggereden naar Kailua-Kona, aan de westkant. Het Zuiden hadden we gehad (daar ligt het Volcano NP), dus we reden langs het Noorden. We kwamen aan de kust wat watervallen tegen – maar dit is duidelijk niet het goede seizoen voor watervallen, want er viel niet echt veel naar beneden. Bij de Akaka Falls was het goedmakertje dat het water dat er viel, over 300 meter naar beneden viel!

De kust hier is behoorlijk ruig, met grote kliffen en stevige golven. Erg mooi dus om te zien. Een erg mooi uitzicht hadden we op het Laupahoehoe Point. Dit is een schiereilandje van lava, waar ooit een dorpje was. Na een tsunami, in 1946 als ik het goed heb, waarbij een aantal dorpelingen in zee verdwenen, is het dorp echter een paar honderd meter meer landinwaarts (en hoger) opnieuw opgebouwd. Toch blijft het een mooie punt!

Toen we het ‘bochtje om’ waren en richting het westen reden, begon het mooie weer om te slaan: je kan goed merken dat je dan naar de andere kant van het eiland rijdt. Dus ja, dit is ook Hawaii…

Hawaii staat niet alleen bekend om de hula-meisjes en de tropische stranden (met grote hotels), maar ook om de vulkanen. Wij zijn op The Big Island bij het Volcano National Park gaan kijken. Vanuit Kailua-Kona betekende dat eerst een tocht langs de kust. We kwamen eerst langs Pu’uhonua o Honaunau – ruines van een koninklijk verblijf. En ik moet zeggen, ze hebben geen slecht plekje gekozen voor hun gebouwen van opeengestapelde lavastenen. Er zwommen hier groene schildpadden vlak aan het strand; groene palmbomen, blauwe zee…
Even verder weken we af van de snelweg om het zuidelijkste puntje van het eiland en heel de Verenigde Staten op te zoeken. Een bijzondere punt: links waren de golven ruw en zag je witte koppen op zee; rechts was het rustig en kon er vanaf de kliffen gevist worden. Die golven van links sloegen op de lavarotsen en dat was een spectaculair gezicht. Je kon ook nog behoorlijk dichtbij het water komen, dus we hebben mooie series foto’s kunnen schieten. En de kleuren… prachtig!

Nadat we in het dorp Volcano een soort hostel hadden gevonden, zijn we eerst teruggereden naar het park toe. We wilden wel eens zien waar die grote rookwolk vandaan kwam die we aan de horizon zagen… ‘De vulkaan’ is eigenlijk een vulkanisch gebied met diverse kraters. De grootste is zo groot dat het een caldera heet: Kilauea. Daarin zit de Halemaumau krater, en die is een paar maanden geleden uitgebarsten: sindsdien komt er een dikke pluim sulfaatdioxide uit een gat van zo’n 35 meter. Niet echt gezond, dus een gedeelte van het park is afgesloten; het uitkijkpunt voor deze krater was net boven dat gat…
Na een interessante videovoorstelling, over de activiteit in dit park van het afgelopen jaar, zijn we weer bij de krater gaan kijken. Nu de zon onder was, kon je de lava zien gloeien onder de rookpluim: brr… het is toch wel dichtbij zo!
De volgende dag…

Read the rest of this entry »

Het was (is) een beetje moeilijk kiezen: waar gaan we staan met de wereldbol? Is het typische Hawaii de grote hotels van Waikiki, de mooie strandjes met palmbomen, de vulkanische lavavelden waar eigenlijk nauwelijks iets groeit, de regenwoudachtige bossen…?

Eigenlijk was het resultaat dat we Hawaii wel heel afwisselend vinden. Wel ontzettend Amerikaans en – waar wij waren – ook heel vol. We hadden de foto met de wereldbol ook bij de Walmart, Starbucks, McDonald’s of wat dat ook kunnen maken. Of misschien de ABC-store, een winkel waar ze alles hebben van souvenirs tot tandpasta – en ze zitten om de 100 meter op ieder eiland.

Maar het werd het uitzicht van het Volcano National Park, met een zwarte, gestolde lavarivier op de achtergrond. Die rivier is ongeveer in 1974 van de helling gekropen en is gedeeltelijk in zee uitgekomen. En wat voor spektakel dat oplevert hebben we (in het klein) kunnen zien. Er waren zelfs fonteinen van opspattende lava! Wij vinden het vulkanische park best typisch Hawaii, en omdat het zo indrukwekkend was: de wereldbol.

Naschrift: Het is trouwens echt de wereldbol hoor, ook al is een stukje Australie het enige andere land dat je ziet!
En naast ons zaten, tijdens het maken van deze foto… Nederlanders! Zij waren de een van eerste Europeanen die we hier tegenkwamen. Was erg grappig om op zo’n plek landgenoten tegen te komen

Die Amerikanen zijn wel een beetje raar hoor. Ze praten hard – of ligt dat aan de taal? Ze willen alles van je weten: “How ya’doing today?“, als je een winkel binnenloopt – nee, je wilt niet geholpen worden, je loopt alleen nog maar binnen. En dan, als je naar buiten loopt, verrast er een je met “Have a nice one!” – regelmatig heb ik niet eens in de gaten dat ze het tegen mij hadden. Ze betalen alles met credit card – dat doen wij intussen ook, moet ik toegeven. En ze zeggen constant “I’m sorry” – als ze maar dénken dat ze je in de weg zouden kunnen staan, misschien, dan verontschuldigen ze zich direct. We liepen een trapje van een restaurant op, stond er iemand bovenaan: “I’m sorry” – er was nog genoeg ruimte om langs elkaar te lopen.

Maar daarnet… Ik liep naar de wasruimte om een was aan te zetten en ontdekte een briefje onder de ruitenwisser van onze slee. Eh, auto. Wat stond daar nou, staan we niet goed geparkeerd?  Ja, dat stond er echt: You are parked in two spaces. Dus ik dacht dat het voor een andere auto bedoeld was, want we stonden toch netjes recht naast een andere auto. Nog eens lezen: iets met ‘between the white spaces‘. Hmm, hoezo dan? Nog eens naar de auto gekeken, de witte lijn gezocht… Ah, kijk aan! We staan met de banden wel 2 cm óver de witte streep geparkeerd. Ja hoor. En daar ga ik die benzine-slurpende slee voor aan doen – om de auto 4 cm naar links te verplaatsen? Dacht het niet.

Overigens is de benzine ‘ontzettend duur’ hier. Je betaald ongeveer $4,40 voor een gallon, wat 4,55 liter is. Even wat omrekensommetjes erop gooien: dat betekent € 0,61 voor 1 (één) liter bezine. Hartstikke duur dus, vinden alle verontwaardigde Amerikanen. Dat ze zóveel moeten betalen voor hun bezine, onvoorstelbaar! Overigens drinkt onze slee behoorlijk wat, dus wij zijn het ontzettend met hen eens op dit punt. Maar misschien moeten ze eens gaan denken aan zuinige auto’s in plaats van dit soort mooie auto’s. En zuinige auto’s kunnen toch ook mooi zijn?!

Ik heb een klein stukje video van de supergave nachtduik van afgelopen vrijdag online gezet. Voor dee liefhebbers van manta’s …

Als dit al gaaf is …. hoe moet dan de volledige video van ruim 30 min. zijn

Vandaag hebben we in onze Amerikaanse slee het Noorden van The Big Island ontdekt. We reden door het binnenland naar Waimea, een klein dorpje. Het binnenland is heuvelachtig – en het eerste stuk was kaal en zwart: we reden door uitgestrekte lavavelden. Deze zijn het resultaat van een vulkaanuitbarsting in 1859. Dat hier nog niet veel op groeit, komt omdat dit de lijzijde van het eiland is. De wind (en daarom wolken en regen) staat op de andere kant, waardoor het daar wel mooi groen is. Tussen Waimea en Honoka’a was het dan ook heuvelachtig: hier zagen we koeien grazen en reden we door het bos.

Bij Honoka’a ligt Waipi’o: het uitzichtspunt over een groene vallei en op hoge kliffen aan de andere kant van die vallei. In combinatie met het blauwe zeewater en de witte, woeste golven was dit een erg mooi uitzicht. In de mist konden we zelfs de contouren van Maui ontdekken.

Via Waimea zijn we naar het noordelijkste puntje van het eiland gegaan, naar Hawi. Daar rijd je langs het standbeeld van Koning Kamehameha (ik verzin het niet – hij heet echt zo!). Dat standbeeld is in 1880 in Italië gemaakt, maar het schip waarmee het naar Hawaii kwam, zonk ergens. Later is het standbeeld weer boven water gehaald en nu staat het toch op Hawaii. Even verderop ligt een bijzondere steen. Of eigenlijk een heel gewone steen. Hij ligt langs de weg en is een kleine meter lang en een halve meter hoog. Volgens de verhalen heeft King Kamehameha de steen daar neergelegd. Toen men probeerde de steen te verplaatsen, viel deze van de wagen. Nu vindt men dat de steen een eigen wil heeft en daar wil blijven liggen. Wij vonden dit wel grappig en reden hard door.

Het andere uitzichtspunt keek uit over de Polulu Valley en was zo mogelijk nog mooier dan het uitzicht bij Waipi’o. Een groene vallei, hoge kliffen: schitterend! Daarna zijn we langs de kust teruggereden naar Kailua-Kona. We kwamen langs een tempel die rond 1790 door King Kamehameha gebouwd is, althans, de restanten daarvan. Eerlijk gezegd maakte het niet heel veel indruk op onze door Zuidamerikaanse ruines verwende blik. Maar toch is het best een prestatie om die zware lavastenen op te bouwen tot een 100 meter lange tempel… Er lag ook nog een tempel onder water in de baai daar: die is voor de god van de haaien. Vanaf een soort troon kon de koning dan goed zien wat de haaien met de offers deden…

Het laatste stuk, bij het vliegveld, was weer zwart van de lava. We konden ergens stoppen en daar zag je duidelijk de rimpels die ontstonden door langzaam stromende lava. In de stenen zitten allemaal ‘gasbelletjes’ en het klinkt heel apart, erg hol. Gelukkig is het hier nu niet meer gevaarlijk!

Gisteren zijn we voor de verandering ’s middags gaan duiken. Om 17:00 doken we over een landschap van lavarotsen en koraal, vlak voor de kust van Kona (op The Big Island). Veel butterfly fish en surgeon fish zwemmen hier rond, in fel-gele kleurtjes met oranje accenten. In de zandgrond in het diepe gedeelte huizen garden eels: een soort slangachtige beestjes die hun kop en bovenlichaam uit het zand steken om in de stroming plankton te vangen. Een mooi gezicht, er waren er honderden te zien.
Bij het koraal zagen we goat fish met hun ’sikjes’ in het zand wroeten. En verderop zwom een perfect gecamoufleerde flounder (platvis). Tot slot nog wat butterfly fish met een lang snuit en we hadden een leuke duik.

Maar eigenlijk was het wachten op de tweede duik: de nachtduik met manta’s. Nadat de zon als een rode vuurbal in de oceaan was verdwenen, maakten we ons klaar: Joost met video en zaklamp (de duiken waren voor hem onderdeel van een specialty cursus videografie) en ik alleen met een zaklamp. Toen ik van de boot sprong, landde ik al bijna bovenop een manta! Twee manta’s waren op het licht van de boot afgekomen. Toen de groep compleet was, zwommen we naar ‘het kampvuur’, een plek waar alle duikers – en lampen – zich verzamelen. De lampen trekken plankton aan, wat toevallig het avondeten van de manta’s is.
Na een minuut of 5 kwamen ze: eerst een stuk of drie, later waren er een stuk of tien: grote, sierlijke beesten met een ontzettend grote mond. Ze zwommen in rondjes en salto’s over ons, terwijl wij op de grond zaten. Het is behoorlijk indrukwekkend als zo’n grote manta met open mond op je af komt zwemmen, de plankton boven de lampen opschept, en dan vlak over je hoofd weer doorvliegt. Alle lampen, de bubbels van de duikers en de rondzwevende manta’s geven het geheel een sprookjesachtige aanblik.

Een van de manta’s had een vishaak in haar vleugel, met de visdraad om de vleugel heen en nog zeker drie meter draad vloog achter haar aan. Daar kon ze zo mee achter een duiker blijven hangen. Onze divemaster had een tang en hij probeerde de draad los te knippen, maar bij die actie bleef de tang aan de draad – aan de manta – hangen. Gelukkig kreeg hij de tang weer te pakken, en daarna werd de haak uit de vleugel getrokken. Het was een haak van zeker 5 cm, die gebruikt wordt voor het (sport)vissen op tonijn en zeilvis; de draad was van ijzer, met plastic erom. En daar sterven grote zeedieren dus een akelige dood van. Gelukkig liet deze manta toe dat ze geholpen werd (dat hebben we vaker gehoord over manta’s).

Al met al dus een duik voor in de top 3 van mooie duiken. Hier een klein stukje van Joost z’n video.