Het waaide hard in Wellington. Daar staat het ook om bekend (zo bleek), maar het water werd met een flinke kracht de haven uit geblazen. Wij hebben een mooie tocht gemaakt rond de stad, naar Point Dorset en Mount Victoria (waar de boom staat waar de hobbits schuilden voor de zwarte spoken). De stad zelf is een beetje raar, er is niet echt een winkelcentrum. Maar wel een mooi museum, Te Papa – het nationaal museum met veel interessante en interactieve tentoonstellingen.
Gelukkig waaide het op de dag van onze overtocht iets minder hard, al was het wel bewolkt en regenachtig. Van de drie uur lange vaartocht waren het eerste en laatste stukje het leukst: de haven van Wellington uit, en de Marlborough Sounds in. Voor zover we niet van het dek geblazen werden, was het uitzicht erg mooi, met hoge bergen aan beide kanten en brede waters er tussendoor. En toen was daar Picton, het dorpje waar je aankomt.
Vanuit Picton hebben we de volgende (zeer regenachtige en bewolkte) dag een rit gemaakt met heel veel bochten langs Kenepuru Sound. Door de laaghangende bewolking was het uitzicht niet altijd optimaal, maar om dezelfde reden (en regen), was het ook wel weer mooi! Soms kwam het zonlicht er even door, en dan konden we zien hoe mooi ijsblauw-groen het water was. De lunch was deze keer binnen, in de auto: knus in de regen, met uitzicht op de sounds. Tijd voor de wereldbol!
En zoals beloofd: de hele route van Auckland naar Wellington!
No comments
Comments feed for this article