Wij en de wereldbol (33)

[Helaas geen foto...] En na een tijdje Indische Oceaan is het nu tijd voor iets anders: een bloemenzee! We waren al op de hoogte van de Wildflower Way en de bloemengekte die blijkbaar heerst bij de (oudere generatie?) Australiërs over de wildflowers in dit gebied. Onze route liep van Geraldton naar Mullewa, binnendoor door het Coalseam Park naar Mingenew en dan naar Dongara aan de kust.

En inderdaad – bloemen, heel veel bloemen. Eerst denk je dat het wel mee zal vallen, maar het wordt steeds erger: de bermen staan in volle bloei: met brem en andere struiken, voornamelijk in het geel. Dan volgende everlastings: bloemetjes die hun bloemblaadjes niet verliezen als ze uitgebloeid zijn. In wit en geel – en dan heeeeeel veel. Bermen vol! In Mullewa is er een Wildflower Trail waarin je door zeeën van deze bloemen loopt. Het Coalseam Conservation Park staat er ook vol mee. Er groeien ook nog roze bloemetjes tussendoer (schoenia’s, denk ik), en paarse, waarvan we soms weilanden vol zagen staan.
Op weg naar Mingenew gaat het gewoon door: bermen vol en in de weilanden groeien gele bloemetjes met een zwart hartje – gewoon als veevoer denk ik, want de paarden en schapen staan op deze weilanden.

Overigens zien we in dit gebied, ten Zuiden van Kalbarri, voor het eerst echt grote akkers: graan te over, maar ook koolzaad, lupine en ander groen spul. Het landschap is echt veranderd! De auto wordt nu niet meer rood van het Kimberly-stof, niet meer geel van het Kalbarri-stof (dat is hij nog wel), maar nu wordt hij zwart van de… vliegjes! Die hadden we nog niet gehad – maar de voorruit zit nu heel snel vol met kleine en grote lijkjes. En de vliegen vliegen natuurlijk ook daar waar wij lunchen. Het vervelende van de Australische vlieg is trouwens dat die niet op je eten gaat zitten, maar op alle lichaamsdelen die je onbedekt laat. En het liefst je gezicht. En het liefst dan je neus, mond en ogen. In een directe aanvliegroute daarop. Maar goed… het veranderende landschap is mooi – een wereldbol waard!