De wereldkaart reist met ons mee naar wat ongetwijfeld de meest veraf gelegen brievenbus moet zijn. Hier post je je kaarten niet omdat ze morgen moeten aankomen, maar omdat je hoopt dat een andere toerist zo vriendelijk is om jouw kaart mee te nemen naar zijn land, en ‘m dan af te leveren of te posten. Dat is het idee, want zo ging het honderden jaren geleden ook: zeilschepen zochten deze baai op om in een ton brieven en pakjes achter te laten. Andere zeilschepen keken dan of zij naar de bestemming van die brieven gingen, en namen ze mee. Zo was de post maanden onderweg, maar hij kwam wel aan.
Wij vonden geen kaart voor een Costaricaan (onze volgende bestemming), maar we hebben wel een kaart gepost – naar onszelf. Twee weken later bleek dat de kaart al in Nederland was aangekomen: met Zwitserse postzegels! Blijkbaar hebben Zwitsers uit de groep die na ons kwam, meteen onze kaart eruit gevist, die meegenomen naar Zwitserland en daar gepost. Was niet helemaal in overeenstemming met mijn idee (dat de kaart er drie jaar zo liggen en verkreukeld en vergeeld in Nederland aan zou komen), maar het werkt dus wel, die ton.
No comments
Comments feed for this article